Yağış

Bir yay günü, səhər hardasa 7 və ya 8 olardı. Yuxudan küləyin vahiməli səsinə oyanışdım. Elə təzəcə yerimdən qalxıb pəncərədən boylanırdım ki, birdən üşütmə düşdü canıma. Buludlar bir-birləri ilə toqquşaraq “bummmm”, belə bir səslər çıxarırdı. Yağış damlaları isə sanki bir-birləri ilə yarışırdılar-hansı yerə daha tez çatacaq deyə. İlk cümləyə birdə baxdınız bəlkə də, hətta bəziləriniz düşündünüz ki, səhv yazıb ola bilsin. Amma yox, yay səhəri idi. Lakin yaydan bir əsər əlamət yox idi. Əynimə qalın bir şey tapmaqçün öz səliqəsiz dolabımın qapısını açdım. Hər zamanki kimi paltarların üstümə gəlməsini ehtiyyata alıb əlimi dolabın önünə tutdum. Amma bu dəfə heçnə düşmədi. Bir anlıq çaşdım, səhər yuxulu bir beyinlə hətta paltarlarımın oğurlandığını da düşündüm. Amma belə deyildi, qapını açdığımda hər şey səliqəli bir şəkildə düzülmüşdü. Bu yay səhəri hər şey əksinə dönürdü. Çaşqın halda əynimi geyinib evdən çıxdım. Ağaclara nəzər gəzdirdim. Yarpaqlardan süzülən damlalar diqqətimi çəkdi. Küləyin yaratdığı toz-tozanağı yarpağın üstünü tutmuşdusa, yağan yağış yarpağın üzərini təmizləyirdi. Kaşki belə bir yağış olaydı, ətrafımızın yaratdığı “toz-yozanaqdan” bizləri təmizə çıxaraydı. Yalanlar altında qalmış həqiqətləri üzə çıxaraydı. Eh, nə isə, yenə bu “kaşki” lər. Fikrimi yarpaqlardan alıb yenə ətrafa nəzər saldım, adətim üzrə deyinməyə başladım: – “Ehh bu nə yaydı? Belə yağış olmaz axı, bezdim!” Elə deyinə-deyinə gəzəndə ayağım daşa ilişərək yıxıldım yerə. İslanmış torpağa bulaşdı deyə əlimi göylərə açdım ki, yağış əllərimdəki palçıqları yusun. Nə qəribədir, bir neçə saniyə öncə yağışdan gileylənirdim, indi isə əllərimi təmizə çıxarsın deyə yağışa əl açıram. O zaman anladım ki, demək hər bir şey kiməsə və nəyəsə lazımdı. Mənə, sənə, sizə lazım olmaya bilər, amma kiməsə mütləq lazımdır. Bəlkədə yağış istidən ürəyi sıxılan qoca insanlara bir sərinlik gətirəcək, bəlkə də yeni nəfəs verəcək. Bu düşüncələr beynimdə dolanmağa başladı. Oyandığım heç 20 dəqiqə deyildi ki, artıq gün məni yormuşdu. Onunçün də yenidən yerimə uzanıb yağışın səsini dinləyərək yuxuya getdim. Dolabımın səliqəsininin səbəbini isə heç araşdırmadım da. O gün qəribə bir yay səhəri, mənim növbəti yazım üçün bir mövzu oldu.

Qucaqla! Sev! Oxşa! Öp! Dost ol! Dinlə! İnan!

Biz sevgiyə həsrət qalmış bir cəmiyyətdə böyümüşük. Və hələdə həsrətində olduğumuz o sevgini, qayğını, nəvazişi gözləyirik. Uşaq vaxtı danlanmaq, valideynlərdən çəkinmək tərbiyəmizin əsasını təşkil edib. Doqquz ay bəsləndiyimiz ana bətnindən ayrılıb dünyaya gəlişimizdə ağlamağımız, ətraf mühitdən qorxmağımız təbiidir. O anlar bizim sevgiyə, anamızın bizə sarılmağına ən çox ehtiyac duyduğumuz anlar olsa da, “qucağına alma, sonra vərdiş edəcək” kimi tərbiyə metodu ilə biz sevgiyə, qayğıya həsrət qaldıq. Əslində biz qorxurduq, öz ürəyimizlə eyni ritmlə döyünən bir ürəyin səsini eşidə bilmirdik deyə ağlayırdıq. Necə içdən ağlayırdıq, ürəyimiz necə həyacanlanırdı, ah bir bilsəydilər… Zaman-zaman bu sevgisizliyə alışaraq böyüdük, yenə soyuqqanlılıq, “ayıbdır” milli yanaşması ilə bizi əzizləyib, başımıza sığal çəkmədilər. Hətta başqaları ilə bizdən danışarkən “siz də məni bağışlayın” girişilə sözə başladılar. Özümüzü ayıb bir məxluq kimi hiss edə-edə biraz da böyüdük. Valideynlərimizdən o sevgini, qayğını qazanmaq üçün çalışdıq, vuruşduq, dərslərimizi yaxşı çalışdıq, amma, yenə də qazana bilmədik ki, bilmədik, Başqaları bizi tərif etdi, gözlərimizi valideynlərimizə dikdik ki onlar da söyləsin…….
Gözlədik, gözlədik, sonunda biz sevgi göstərməyə başladıq, amma bunu necə edəcəyimizi bilmirdik, boynunamı sarılaq, yanağındanmı öpək?! Biz sarıldıq, biz öpdük, amma, soyuqqanlı bir valideyn sevgisini aldıq. Sən demə bütün bunlar bizim tərbiyəmiz üçünmüş… İndi bu cəmiyyətdən başqa nə gözləyək ki, hər kəs bir-birinə acıqlı, hər kəs qaşqabaqlı. Mənsə bu mentalitetdən ayrılmaq istəyirəm, sizə də məsləhət görürəm.
Qucaqla! Sev! Oxşa! Öp! Dost ol! Dinlə! İnan!